We are Judith, Sanna and Fallon. We are friends forever and we inspire eachother everyday.
"Three young girls with a shit load of energy and positivity writing, illustrating and photographing all things they like." - Joachim Baan en Bas de Boer, Anothercompany
De nieuwe jaren 50
Op je 18e je hele toekomst uit hebben gedacht is iets voor Italianen en dat soort
theatrale volkeren, maar niet voor uit de boerenkool getrokken jongens en meisjes.
Want hier, in dit platte, koude land, hebben we niks aan gissen, speculeren en eindeloze
toekomstperspectieven tot in detail uitdenken. Hoewel verder alles aan en op dit
land zeer, zeer discutabel is, is het eeuwige pessimisme dat je behoedt tegen geloven
in je eigen kleine, favoriete leugentjes, toch wel een klein lichtpuntje, of toch niet..?
Natuurlijk wel! Ja, zelfs de meest grote boerenpummel heeft zijn momentjes waarin opeens
van alles mogelijk lijkt, maar ook deze realiseert zich snel dat het helemaal niet zeker
is dat je later de grootste kippenboerderij van Europa zal hebben en dat je tot de eerste
jetset boer van heel Nederland zal maken. Stel nou dat deze jongen of meisje deze
bovengenoemde droom waar kan maken en het blijkt tegen te vallen, dan heb je jaren
lang het een van de leukere aspecten van het leven uitgesloten, namelijk: toeval.
Toeval is iets wat je leven in een klap kan beëindigen, slechter kan maken, maar
ook 100% kan verbeteren. Als je het op elke andere manier ontwijkt dan de baksteen
die van 3 hoog naar beneden wordt gegooid net als jij langs loopt, kan je dat wel
eens een heleboel geluk mislopen.
Waar ik persoonlijk ook niet vrolijk van word, is als ik ga nadenken over hoe mijn
leven eruit zou zien als ik vanaf nu vast zou houden aan het huisje- boompje- beestje
patroon, die heerlijk veilige standaard procedure, en hoe mijn leven er dan uit zou
zien als ik 40 ben. Waarschijnlijk zou het wel en wee van een uitgebluste graftak
er interessant bij lijken, want voor een onder snot gesmeerde mama met een bakfiets
en bijpassende boodschappentassen is geen dag niet hetzelfde. Ook al zegt iets tegen
je dat je absoluut wilt trouwen, 3 kinderen wil krijgen die je dan Tim, Pim en Theo
noemt en je elke ochtend blij en dankbaar wil opstaan omdat dit je toch zomaar gegeven
is door die inmiddels oudere meneer met wie je al 20 jaar verplicht in een bed slaapt,
het liegt! Je weet helemaal niet wat je wilt over 5, 10 of 20 jaar, en al helemaal
niet wat je dan bereikt zult hebben of niet. Dromen is altijd fijn, maar doe als mama,
papa, opa en oma en blijf met beide beentjes fijn in deze dikke polderklei kleven,
daar is er hier toch genoeg van.
A very late election night…
Dat het achterlijk vroeg/laat is, maakt nu even niet uit, want het is een belangrijke dag.
Wordt onze politieke toekomst rood, paars of eh ja... inktzwart?
Ik, als kind van eeuwige socialisten, heb al van jongs af aan meegekregen dat rood toch echt
de beste kleur is op politiek vlak en dat blauw hierin het kwaad symboliseert. Als je samen
woont met twee van zulke mensen, is het heel moeilijk om er rechtse denkbeelden op na te houden,
want deze zullen altijd ontkracht worden en ze zullen net zo lang tegenargumenten geven totdat
je rechtse standpunten van redelijk aannemelijk, opeens duivels lijken. Maar dat niet alleen,
sinds de opkomst van Mozart junior, is het populisme een heel eigen leven gaan leiden. Inmiddels
is het perfect inspelen op de onderbuikgevoelens van de doorsnee Nederlander verheven tot een
kunst aan de rechter kant. Zolang er maar wat gedaan wordt aan die irritante moslims, vinden
blijkbaar meer dan een miljoen mensen het wel goed. Maar ook de vertegenwoordigers van twee keer
modaal en meer verdienend Nederland kunnen het, dan wel niet iets tactvoller. Wat iets minder
tactvol is dat toch elk jaar massaal alle Tunesische en Turkse stranden vol liggen met potentiële
VVD en PVV stemmers die menen dat dat oké is, omdat daar alleen de 'goede' wonen. Vrij hypocriet
natuurlijk, maar niemand die daar aan denkt.
Het is nu eerder vroeg dan laat en het lijkt erop dat het populisme toch wel redelijk hard
aan de winnende hand is en dat daartussen het socialistische rood redelijk wordt geplet. Het
lijkt er dus wel redelijk op dat we straks weer opgescheept zitten met een niet charismatische
klootzak die nog steeds niet door heeft dat die hele economische crisis mede veroorzaakt werd
door een beleid als het gene wat deze partij wil invoeren. Het leiden van een land is toch
heel wat anders dan de baas zijn van alle korpsballen in Nederland.
Barbie mag dan wel de ideale vrouw belichamen, maar dat betekent niet dat je echte
exemplaren net zo mag behandelen zoals je haar zou behandelen…
Want je 'gooit' mensen van het vrouwelijk geslacht niet weg als je er geen zin meer
in hebt, want ze hebben, in tegenstelling tot Barbie, wel degelijk gevoel. Ik zie het
in mijn omgeving heel vaak gebeuren, meisjes die heel verdrietig zijn omdat hun 'Ken'
toch niet zo perfect was als hij deed vermoeden. Of Ken had ergens anders nog een Barbie
pop liggen, een oude, al eens gebruikte, waarvan hij toch bij nader inzien geen afstand
van kan doen. Ook kwam het wel eens voor dat Ken zo gek was op Barbies dat hij er eigenlijk
twee op na wou houden, misschien wel meer of misschien ook een andere Ken, voor de afwisseling.
Al dat verdriet en die boosheid maken deze wereld echt niet tot de perfecte Barbie World,
waar iedereen vrolijk en alles roze is. Laat de vrolijke kleuren niet vervagen en gedraag
je een beetje, Kennen van deze wereld, want niemand zit te wachten op een trailerpark Barbie,
compleet met accessoires zoals onhandelbare kinderen en allemaal van dat soort nare zaken.
16-5-2010
Duitse componisten enzo…
Ik zit op bed en mijn hand omklemt een boek met dingen die ik voor dinsdag moet
weten over allerlei verschillende kunstenaars, kunststromingen, opera's en - niet
te vergeten - balletten. Normaal kan ik mezelf er wel toe zetten om te lezen over
de verjaarde overtuigingen van een componist zoals Wagner, maar nu, nee, nu even niet.
Op het plafond loopt een spin, maar ik ben bang voor spinnen, dus ik pak hem niet.
Ik ga aan de andere kant van mijn bed zitten, dan kan de spin ook niet - als het toch
onverhoopt zijn of haar evenwicht verliest - op mij belanden. Waar zitten eigenlijk de
geslachtsdelen van een spin? Hoe zie je of het een jongetje of een meisje is?... nee nee nee,
denk aan Wagner, lees verder! Ik lees verder, met moeite. Ik lees het wel, maar ik
neem het niet op. Het kan me helemaal niks schelen wat Wagner allemaal dacht. Ik probeer
op youtube iets op te zoeken van zijn hand, natuurlijk moet ik weer het stuk aanklikken
dat pas na 10 minuten kijken op gang komt en waarvan ik, nadat het af is gelopen, de
climax jammerlijk gemist blijk te hebben. Ik sla de bladzijdes om en het wordt me langzaam
duidelijk dat er naast Wagner nog vele andere componisten waren en dat er in de 19e eeuw
binnen dit vakgebied al flink over en weer met modder werd gegooid, compleet met
krachttermen als 'talentloos', dat moet vast heel hard aangekomen zijn. De spin zit
inmiddels in het hoekje waar de twee muren elkaar raken, ik hoop dat mijn vader snel
thuis komt, zodat hij het, na het 'beest' eerst vakkundig van het leven te beroven
door het te pletten, weg kan gooien. Ik kan niet stoppen met ernaar kijken, terwijl
ik nu eigenlijk naar een of ander schilderij moet kijken uit de romantische tijd en
moet bedenken wat voor een gevoel mij dat geeft, in plaats van wat voor een gevoel
die spin mij geeft.
Er lijkt geen einde te komen aan dit boek, alsof er steeds een extra bladzijde bij
komt als ik er een omsla. Ik geef het op, ik wil hier niet meer zijn, met die vieze
spin, zo kan ik me niet concentreren. Dinsdag is, bij nader inzien, toch pas over een paar dagen…
Kermis in je onderbroek
Door jaren lang om te gaan met een bepaalde groep mensen, werd mijn vocabulaire flink
aangevuld met honderden benamingen voor allerlei omstandigheden waarin het mannelijk
geslachtsdeel zich zou kunnen bevinden. Maar hierin, nee, van deze had ìk zelfs nog
nooit gehoord.
Het leek allemaal zo onschuldig. Nietsvermoedend zaten mijn lieve vriendinnetje en
ik de gebeurtenissen van het afgelopen weekend te bespreken, totdat het gesprek een
wel heel aparte wending nam en dat allemaal door het zeggen van één woord: kermislul.
Ik was verbaasd, zeg maar gerust geschokt. Want wat op deze wereld is dat? Waarom de
link leggen tussen een lul en kermis? Gelukkig was ze zo lief om mij het tot in detail
uit te leggen. Het zit zo: Het betreft hier het geslachtsdeel van een willekeurige
manspersoon die een kermis bezoekt en daar niet al te fraaie dingen uitspookt en ook
nog eens bier drinkt. En alsof dat allemaal al niet walgelijk genoeg is, moet de
veroverde dame proberen niet te kokhalzen bij de geur die er uit de broek van de
meneer in kwestie komt aan het einde van de avond.
Zelfs een nette beschrijving is te ranzig voor woorden.
Zoals je wel snapt, moest ik dit even allemaal laten bezinken, want zoiets hoor je
niet elke dag. Maar, terwijl ik dit aan het doen was, borrelde er wel allemaal vragen
op, want wat voor een soort piemels bestaan er dan nog meer? Ik bedoel, is er ook een
specifieke soort voor bij uitgaan, voor op het strand, voor in het zwembad of misschien
wel eentje voor in de kerk? En wat zijn die kenmerken dan. Bah, ik probeerde deze
gedachtes snel te verdringen, but it was already to late…
Sommige mannelijke figuren zijn ranzig, sommige ruik je al aankomen van grote afstand
en weer andere laten je spontaan kotsen bij het ruiken van hun geur, maar dit is allemaal
als ze hun kleren nog aan hebben. Moet je je voorstellen hoe erg de schade is als zoiets
als het bovengenoemde aan je wordt gepresenteerd, dan raak je acuut in een coma.
Laat het een waarschuwing voor de dames zijn die zich tijdens dit jaarlijkse 'hoogtepunt'
nogal eens laten overhalen tot niet al te christelijke activiteiten: ontsmetten voor gebruik.
Bedankt voor uw aandacht.
Paard.
Het paard staat niet meer in zijn stal. Er staat nu een ander paard in, een stom paard, eentje die lang niet zo leuk is als de vorige bewoner. Het paard is dood, dat gebeurt met oude paarden. Paarden die grijs zijn, geen tanden meer hebben en dalen zo diep als die van een Oostenrijks gebergte boven hun ogen hebben. Ik moet een beetje huilen, ik kan niet tegen dode paarden.
Dode en zielige dieren zijn niet leuk. Al vanaf heel jong moet ik huilen als ik zulke dieren zie. Bij het zien van reclames van Animal Planet waarin om geld word gevraagd voor zielige dieren in Roemenië, zoals beren die op straat moeten dansen en vervolgend in een veel te kleine kooi worden gestopt, hou ik het niet droog, daarom zap ik altijd maar snel weg.
Maar bij een dood paard kan je niet weg zappen, je kan het niet negeren omdat zo overduidelijk op het bordje boven zijn stal staat dat deze stal nu van een ander paard is en niet meer van het door mij altijd zo geliefde paardenbeest. Zijn spulletjes liggen er niet meer en het ruikt niet meer naar oud paard.
Het nieuwe paard is nog jong en gefrustreerd omdat hij geen eten krijgt. Hij wil niet lopen, hij wil alleen eten. Ik kneep m'n ogen zo samen zodat hij misschien nog gaat lijken op het oude paard, totdat ik hoofdpijn kreeg. Geen gelijkenis.
Gelukkig heb ik altijd nog mijn grote witte vriend die nooit grijzer kan worden dan dat hij nu al is, al zijn tandjes nog heeft en wiens dalen misschien net zo diep zijn als die tussen de st. Pietersberg en die ene andere berg. Ik moet niet meer huilen, want ik hou van levende paarden.
