Een sarcastische, cynische klootzak als vriend, alstublieft


Ik haat mensen met vriendjes en vriendinnetjes. Niet echt natuurlijk, maar ik benijd ze wel. Hoe kan het toch dat mensen met vriendjes of vriendinnetjes in elkaar de perfecte persoon zien? Misschien omdat ze gewoon niet zo kieskeurig zijn of omdat ze zo verschrikkelijk leuk zijn? Ik heb echt geen idee. Ik ben jaloers, maar toch ook weer niet. Want wat moet je ermee, met zo'n vriend of vriendin? Ook daarop weet ik geen antwoord, want dat is precies de reden waarom ik ze nooit heb.


Het is zo lastig. Als je op een bepaalde leeftijd bent wordt er van je verwacht dat je miniaal één vriendje (in het meisjes geval) hebt met wie je lief op de foto gaat en met wie je verliefd gaat picknicken in het park terwijl je elkaars handje vasthoud en je lief naar elkaar kijkt. Dat je iemand ontmoet die lieve zelfgeschreven liedjes voor je speelt op zijn gitaar waarvan je dan heel erg moet blozen enzo. Een hoop ongeschreven verwachtingen waarvan ik er nog 0,0 heb kunnen waarmaken. Eigenlijk weet ik ook niet of ik dat wel zo erg vind, ik weet niet of ik het zou aankunnen, zoveel overdaad aan menselijke zoetigheid. Afgaand op mijn enorme vat aan zelfkennis zou ik mijn niet bestaande vriend voor gek verklaren als hij lief met me op de foto zou willen, zou ik zijn hand niet willen vastpakken terwijl ik uiterst oncomfortabel op een kleedje in het park lig en zou ik hem een soort van half uitlachen als hij een liedje voor me zou schrijven. Maar eigenlijk kan ik helemaal niet weten of ik nog steeds mijn eerlijke, bitcherige zelf zou zijn als zoiets als een vriendje mij ten deel zou vallen, ik hoop het in elk geval niet.


Want zelfs cynische, sarcastische mensen hebben behoefte aan liefde en aandacht van de andere sekse, al is het alleen maar omdat we zo zijn geprogrammeerd. Toch, ik heb geen idee wat ik zou moeten met zo'n kwijlebal die alleen lief probeert te zijn en me nooit zou durven zeggen dat ik eens even tien tellen mijn grote bek zou moeten houden als ik verdrink ik mijn eigen, eindeloze golf van kritiek en gezeur. Jammer, heel jammer dat er geen een lijkt te zijn die zo is. Ik ben maar niet meer jaloers, want hoe leuk al dat verliefde gedoe ook klinkt en hoe zeer ik ook hoop dat ik dat helemaal het einde ga vinden, ooit, kan ik me niet voorstellen dat ik daar gelukkig van zou worden. Tot de tijd dat ik dat allemaal wel zie zitten, zou ik echt niet weten wat ik ermee zou moeten, met zo'n lieve, zorgzame, betrokken, aardige vriend.
ZEG HET


Iets zeggen is heel makkelijk, je doet gewoon je mond open en er komt geluid uit in de vorm van woordjes, woordjes waarover je zorgvuldig hebt nagedacht of woordjes die je bij nader inzien liever niet had gezegd. Soms wil je echter iets heel graag zeggen maar kan het niet. Iets zeggen omdat je dat wil, is goed, iets zeggen terwijl je dat liever niet had gedaan, is slecht maar iets niet kunnen zeggen omdat het gewoon niet kan, is het ergste…


Maar wat is er zo erg aan? Hmm, je zou bijvoorbeeld iemand geestelijk letsel aan kunnen brengen? Eh… ervoor kunnen zorgen dat iemand 's avonds aan het huilen is in zijn of haar bed? Behalve als zoiets je doel is, is het beter om in die gevallen maar gewoon je mondje te houden, hoe erg je er zelf ook mee zit, of toch niet? Wat nou als van het gene dat jij niet kan zeggen tegen iemand jijzelf 's nachts heel zielig in je bedje ligt te huilen, moet je het dan nog steeds voor je houden? Het antwoord moet ik je schuldig blijven.


Als ikzelf, die altijd alles zegt, opeens mijn woordenkots niet meer kwijt kan, ontstaat er een soort van blokkade. Ergens hoop ik dat het zo zal zijn als in de film, dat diegene naar me toe komt en zegt: ' moet jij me niet iets vertellen?', maar natuurlijk is dat nooit zo, nee. Er zijn waarschijnlijk honderden mannen en vrouwen bij wie de woordjesblokkade zo groot was dat niemand ze ooit echt heeft gekend. Dit omdat ze tegen niemand konden vertellen dat ze eigenlijk sadomasochistische meesters en meesteressen waren die hun hele leven lang niks liever hadden gedaan dan naar iedereen keer op keer hatelijk toelachen en elke persoon die op hun pad kwam onder wilde smeren met kaarsvet, is natuurlijk iets anders waarvoor je niet zo makkelijk uitkomt.


Het zou verboden moeten worden, mensen die huilen, geschokt zijn of beledigd als je iets zegt, want met iets blijven zitten wat je gewoon niet kan zeggen is bijna het ergste wat er is. Het eet je van binnen op, als een leeuw die een Gazelle opeet, langzaam maar verscheurend, hap, hap…
Ziekte


Uiterst sociaal, hulpvaardig en behulpzaam gedrag wordt soms beloond met een verschrikkelijk gevoel in je maag, dat je om 5 uur 's nachts genadeloos naar de WC laat rennen om al je leuke, maar iets te drukke bedoelingen van de afgelopen dagen er in een keer uit te gooien. Toen mij dit nogal zure (on)genoegen een paar keer ten deel viel begon ik me te realiseren dat het lichaam net zoiets is als een moeder: het is streng en straft je als je iets fout doet, maar na een tijdje is het niet meer 'boos' en word je vanzelf beter. Bedankt, mam.


Of nee, niet bedankt eigenlijk. Want ik haat het, kotsen en alles wat er bij ziek zijn hoort. Je gaat ervan stinken, je wordt een zwerver in je eigen huis. Het is verschrikkelijk! Wie wil er nou in de buurt komen van zo'n lijkbleek, stinkend figuur die drie dekbedden met zich mee sleurt en dan nog alleen maar zeikt over dat het koud is? Ik niet in elk geval. Maar mijn moeder wel, die leeft voor de zwakke in deze maatschappij. Als er niemand meer gek, zwak ziek of misselijk zou zijn, zou ze geen werk meer hebben (prop je dus maar lekker vol, krijg fijn hartaanvallen, mijn moeder helpt jullie allemaal!) dus als ik ziek ben, is ze helemaal in haar element. Sapjes, lieve aaien over mijn ranzige hoofd waarop ze dan ook soms een kusje(!!!!!!!!) plant en een versleten knie van het traplopen, het maakt haar niks uit, alles voor het zieke kind, zo blijkt. Een lieve moeder die mij zo snel mogelijk beter wil maken door me vooral veel liefde te geven en een boze die niks liever wil dan mij keihard straffen. Ironisch.


Ironisch of niet, ze is inmiddels wat gekalmeerd, dat innerlijke monster. Tijd om de zwerver in mij weer op te sluiten en een eeuwig durende douche te nemen, 300 keer mijn tanden te poetsen, elke seconde schone kleren aan te trekken en mijn rondslingerende dekbedden weer netjes op mijn bed te spreiden. Sociaal, leuk en behulpzaam, ik ben er weer!
Moeilijkheden


Ik heb bijna geen nagels meer over, geen haar meer op mijn hoofd en bloeddoorlopen ogen van de slapeloosheid want morgen moet ik dé keuze van het jaar maken. En hoewel dat dus eigenlijk fantastisch zou moeten zijn, is het een zware last die ik moet dragen.


Inmiddels weten meer dan 1, 9 miljoen mensen waar ik het over heb en denk ik dat ze precies begrijpen wat ik hier probeer uit te leggen. Het moet herkenbaar zijn dat zodra je goed en wel 'The Beatles' heb ingetypt, je eigenlijk al weet dat je dat beter niet had kunnen doen. Ik word namelijk tamelijk moedeloos van de 53 opties die dan op mijn beeldscherm verschijnen. Voor mij zijn The Beatles een 'moetje', net als The Red Hot Chili Peppers. Eigenlijk wil ik niet op Under the bridge stemmen, maar de peppertjes gaan mij na 10 jaar nog steeds aan het hart. Maar hoe moet ik afgezien van deze twee verplichtingen het lijstje der lijstjes invullen? Zal ik stemmen op Prince, Duran Duran of Tears for Fears, of moet ik juist niet stemmen op muziek met glittertjes? Zal ik dan stemmen op Marvin Gaye en Otis Redding? Of is dat weer te eentonig?


Duidelijk mag zijn dat ik elk jaar rond deze tijd weer in de muzikale houdgreep wordt genomen en uiteindelijk als een kip zonder kop het meest lullig lijstje samenstel die je je maar kan voorstellen. Daarom neem ik me bij deze voor niet op Hey Jude te stemmen alleen omdat Jude Law zo leuk is en niet op Under the bridge, omdat ik bang ben dat Anthony Kiedis me dat uiterst kwalijk neemt. Nee, als ik daar morgen zit achter de computer, in vol ornaat (zweetbandjes, bidon, joggingpak) ga ik het meest weloverwogen, evenwichtige lijstje samenstellen dat er ooit is samengesteld. Het wordt vast een lijdensweg, maar ik kan niet wachten.
Zuur


Iedereen die 's ochtend beslist dat hij of zij vandaag iets uiterst creatief het wereldwijde web op gaat sturen zal, nadat hij of zij dat gedaan heeft, heilig gaan geloven dat het ook echt geniaal was. Het voordeel, of in dit geval misschien nadeel, is dat het wereldwijde web ook echt wereldwijd is en er dus altijd wel een stuk of, let's say, 1000 mensen zijn die zich lovend uitlaten over je creatie. Elke debiel is dus in staat om het met zijn of haar al dan niet fijne gefröbel ver te schoppen. Tegenwoordig hoef je niet meer per se bedeeld te zijn met een speciaal, authentiek talent om iets te kunnen. Jammer.


Maar waarom jammer? Het is toch juist fijn als je ongegeneerd kan lachen om een uiterst serieuze uiting van het meest vreselijke en mislukte soort 'kunst' die je ooit zag? Natuurlijk, maar wel met mate. Er moet wel terrein overblijven voor degene die iets meer kunnen produceren dan een hoop kunstzinnige diaree, en nee, met die groep schijnt het niet zo goed gesteld te zijn. Voor de junk die je elke ochtend om een euro vraagt bij het station was ooit vast een glansrijke toekomst als tweede Rietveld weggelegd totdat hij aan alle kanten voorbij werd gestreefd door types die meeliften op het gebroken wit concept van Jan des dinges en zo hun medeaspirant architect grote stress bezorgde omdat zijn geheel vernieuwende en zelfbedachte concept niet meteen succes had. Zelfs zo gestrest dat hij in een groot en uiteindelijk vicieus gebleken zwart gat belande. En dan sta je daar, met je talent, geld te bedelen van misschien wel de meest arme bevolkingsgroep terwijl je ook de meest gewaardeerde artistiekeling around had kunnen worden. Als dit het geval is, is dat toch wel een beetje jammer, toch?
Please, stick to your religion.


Voor Sinterklaasje is het nog even te vroeg, maar binnenkort doet er wel een andere goedheiligman ons landje aan. Een van de weinige overgebleven muzikale instituties die de wereld tegenwoordig nog rijk is. Namelijk Prince. Deze artiest, die in zijn gloriedagen zijn jehova -boekje flink te buiten ging, kan terugkijken op een glansrijke carrière. En hoewel deze natuurlijk nog lang niet voorbij is, zal het succes van Purple Rain en al die andere klassiekers uit de jaren '80 nooit meer overtroffen worden, sadly. Want de wereld heeft behoefte aan een beetje Prince, aan gekke strakke pakjes met rare printjes, aan vrouwelijke muzikanten en vieze teksten. Move over puistige, zogenaamd verveelde Engelse pubers in eigenhandig vies gemaakte kleding, let Prince take over. Ik wil met grote ogen en mijn hand voor mijn mond geslagen naar MTV's breakfast club kijken, in plaats van er bij in slaap te vallen. Ik wil gechoqueerd worden - maar niet à la Lady Gaga - en goede muziek horen tegelijkertijd.


Omdat dit de artiesten van nu schijnbaar erg zwaar valt, verwacht ik de 18e november een spektakel dat zijn weerga niet ken. Ik wil dat His Royal Badness in de twee uur dat hij op het podium staat de wereld overneemt en deze overlaad met kilo's glitters. Ik wil dat hij doet waar hij het beste in was/is. Dus laten we hopen en - omdat het Prince is maak ik een uitzondering - bidden dat het de 18e geweldig wordt. Ik ga in elk geval mijn lycra catsuit alvast uit de mottenballen vissen.
Er viel weinig te lachen in het Engelse imperium eind jaren 70, begin jaren 80. Hoewel Britse feministen hun lang gekoesterde droom eindelijk uit zagen komen, bleek het aanstellen van een ijskoude dame als PM geen goed nieuws, althans, op de meeste gebieden.


Want als iets profiteert van gevoelens van onvrede, haat en woede, dan is het de muziekindustrie wel. Nieuwe bandjes schoten toen der tijd als willekeurige groentesoorten uit de grond en allemaal klonk het even pessimistisch en melancholisch, alsof de Engelse jeugd op het punt stond om collectief zelfmoord te plegen. Nu Engeland na jaren van overdaad (Spicegirl-dekbedden, -lollies, -lunchtrommeltjes, -fotocamera's etc. etc.) opnieuw overgeleverd is aan de conservatieve 'vrienden' aan de rechterkant, kunnen Britse jongeren weer massaal oude sentimenten gaan ophalen door enkel en alleen een plaat van een of ander Engels bandje van begin jaren 80 op te zetten. Druk op play en alle droevigheid van toen zal in geur en kleur je brein binnen dringen.


Helaas schuilt er achter de muziek van Herman Brood geen oud zeer waarmee wij ons, als brave Hollandse kindertjes, vandaag de dag kunnen identificeren, dus lijkt meeliften op de herwonnen macht van de torries en de bijbehorende consequenties die daar ongetwijfeld aan kleven voor de working class, het beste idee. Mijn advies luidt dan ook: trek je lelijkste, meest verwassen kleren uit je kast, meet jezelf een zielig gezicht aan, laat je indoctrineren door Ian Curtis en kompanen en binnen no time zal ook jij denken dat dit het absolute einde der socialistische tijden is, good luck with it.
De nieuwe jaren 50


Op je 18e je hele toekomst uit hebben gedacht is iets voor Italianen en dat soort theatrale volkeren, maar niet voor uit de boerenkool getrokken jongens en meisjes. Want hier, in dit platte, koude land, hebben we niks aan gissen, speculeren en eindeloze toekomstperspectieven tot in detail uitdenken. Hoewel verder alles aan en op dit land zeer, zeer discutabel is, is het eeuwige pessimisme dat je behoedt tegen geloven in je eigen kleine, favoriete leugentjes, toch wel een klein lichtpuntje, of toch niet..?


Natuurlijk wel! Ja, zelfs de meest grote boerenpummel heeft zijn momentjes waarin opeens van alles mogelijk lijkt, maar ook deze realiseert zich snel dat het helemaal niet zeker is dat je later de grootste kippenboerderij van Europa zal hebben en dat je tot de eerste jetset boer van heel Nederland zal maken. Stel nou dat deze jongen of meisje deze bovengenoemde droom waar kan maken en het blijkt tegen te vallen, dan heb je jaren lang het een van de leukere aspecten van het leven uitgesloten, namelijk: toeval. Toeval is iets wat je leven in een klap kan beëindigen, slechter kan maken, maar ook 100% kan verbeteren. Als je het op elke andere manier ontwijkt dan de baksteen die van 3 hoog naar beneden wordt gegooid net als jij langs loopt, kan je dat wel eens een heleboel geluk mislopen.


Waar ik persoonlijk ook niet vrolijk van word, is als ik ga nadenken over hoe mijn leven eruit zou zien als ik vanaf nu vast zou houden aan het huisje- boompje- beestje patroon, die heerlijk veilige standaard procedure, en hoe mijn leven er dan uit zou zien als ik 40 ben. Waarschijnlijk zou het wel en wee van een uitgebluste graftak er interessant bij lijken, want voor een onder snot gesmeerde mama met een bakfiets en bijpassende boodschappentassen is geen dag niet hetzelfde. Ook al zegt iets tegen je dat je absoluut wilt trouwen, 3 kinderen wil krijgen die je dan Tim, Pim en Theo noemt en je elke ochtend blij en dankbaar wil opstaan omdat dit je toch zomaar gegeven is door die inmiddels oudere meneer met wie je al 20 jaar verplicht in een bed slaapt, het liegt! Je weet helemaal niet wat je wilt over 5, 10 of 20 jaar, en al helemaal niet wat je dan bereikt zult hebben of niet. Dromen is altijd fijn, maar doe als mama, papa, opa en oma en blijf met beide beentjes fijn in deze dikke polderklei kleven, daar is er hier toch genoeg van.
Barbie mag dan wel de ideale vrouw belichamen, maar dat betekent niet dat je echte exemplaren net zo mag behandelen zoals je haar zou behandelen…


Want je 'gooit' mensen van het vrouwelijk geslacht niet weg als je er geen zin meer in hebt, want ze hebben, in tegenstelling tot Barbie, wel degelijk gevoel. Ik zie het in mijn omgeving heel vaak gebeuren, meisjes die heel verdrietig zijn omdat hun 'Ken' toch niet zo perfect was als hij deed vermoeden. Of Ken had ergens anders nog een Barbie pop liggen, een oude, al eens gebruikte, waarvan hij toch bij nader inzien geen afstand van kan doen. Ook kwam het wel eens voor dat Ken zo gek was op Barbies dat hij er eigenlijk twee op na wou houden, misschien wel meer of misschien ook een andere Ken, voor de afwisseling.


Al dat verdriet en die boosheid maken deze wereld echt niet tot de perfecte Barbie World, waar iedereen vrolijk en alles roze is. Laat de vrolijke kleuren niet vervagen en gedraag je een beetje, Kennen van deze wereld, want niemand zit te wachten op een trailerpark Barbie, compleet met accessoires zoals onhandelbare kinderen en allemaal van dat soort nare zaken.
Text by Judith Z, photos by Sanna G, illustrations by Fallon D
© 2008-2011 Les Ponies Lilas